سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٦

ولى خراسانى

تو جهد كن كه كنى جاى در دل هر كس * كه دل نظرگه حق است تا در آن افتى

اگر ز عرش درافتى به چاه‌سار ملامت * هزار بار از آن به [ بود ] كه از نظر افتى

هر كسى را لقب مكن مؤمن * گرچه از سعى جان و تن كاهد

تا نخواهد برادر خود را * آن‌چه از بهر خويشتن خواهد

ز اقتضاى دور گردون ، گر پديد آيد تو را * چند روزى در جهان ، بر فعل و قولى دست‌رس

بشنو از ابن الحسن پندى به غايت سودمند * با سلامت ، عمر اگر دارى به سر بردن هوس !

بد مگو و بد مكن در هيچ‌جا با هيچ‌كس * تا نه بد گويندت و نه نيز بدبينى ز كس

هر كس كه بداند ، و بداند كه بداند * اسب شرف از گنبد گيتى بجهاند

هر كس كه بداند ، و نداند كه بداند * بيدارش زود كه بس خفته نماند

هر كس كه نداند ، و بداند كه نداند * آن هم خرك لنگ به منزل برساند

هر كس كه نداند ، و نداند كه نداند * در جهل مركب ابد الدهر بماند

همت اگر سلسله جنبان شود * مور تواند كه سليمان شود

هيچ به از يار وفادار نيست * آن‌كه وفا نيست در او ، يار نيست

دارى اگر يار ، ندارى غمى * عالم يار است ، عجب عالمى !

اى عهد شكستهء وفا داده به باد * مادر همه شير بىوفايى به تو داد

اول تو چنان بدى كه كس چون تو نبود * آخر تو چنان شدى كه كس چون تو مباد