سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٥٠

نامعلوم

تلخى تعلق ز مذاقم بزداى * شيرينى ياد خويش در كامم نه !

( و له ايضا )

جز از تاك كه شد محرم از حرمت مى * زادگان را همه فخر از شرف اجداد است

گوش اگر گوش تو و ناله اگر نالهء من * آن‌چه البته به جايى نرسد فرياد است

دنيا كه در آن ثبات كم مىبينم * در هر فرحش هزار غم مىبينم

چون كهنه رباطىست كه از هر طرفش * راهى به پايان عدم مىبينم

ظالم كه كباب از دل درويش خورد * چون در نگرد ز پهلوى خويش خورد

دنيا عسل است ، هر كه ز آن بيش خورد * خون افزايد ، تب آورد ، نيش خورد

فريدون فرخ فرشته نبود * ز مشك و ز عنبر سرشته نبود

ز داد و دهش يافت آن نيكويى * تو داد و دهش كن ، فريدون تويى !

بسا اخ كز اخوت مىزند دم * دمش باشد چراغ عيش را پف

تف افكن بر رخى همچون اخيرا * كز اين خوش‌تر نباشد اخ را تف !

از مكافات عمل غافل مشو * گندم از گندم برويد جو ز جو !

چه رشك مىبرى اى دل به كشتگان غمش ؟ * تو هم به مقصد خود مىرسى شتاب مكن !