سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٤٩

يغما ، اسمش ميرزا ابو الحسن جندقى

باادب پيش رفتم و گفتم * كاى تو را پير عقل حلقه به گوش

عاشقم دردناك و حاجت‌مند * درد من بنگر و به درمان كوش !

پير لب خنده كرد با من گفت * كاى تو را دل قرارگاه سروش

تو كجا و ما كجا ؟ كه از شرمت * دختر رز نشسته برقع‌پوش

گفتمش : سوخت جانم آبى ده * آتشم را فرو نشان از جوش !

گفت خندان كه : هان پياله بگير ! * بستدم ، گفت : هين كه باده بنوش !

جرعه‌اى در كشيدم و گشتم * فارغ از رنج و درد و محنت و هوش

چون به هوش آمدم ، يكى ديدم * مابقى را همه خطوط و نقوش

ناگهان از صوامع ملكوت * اين حديثم سروش گفت به گوش

كه : يكى هست و هيچ نيست جز او * وحده لا إله الا هو

در حضرت تو روى سياه آوردم * طاعت نبدم ، بار گناه آوردم

نوميدم از درگه اميد مساز * زيرا كه ز تو به تو پناه آوردم

آن‌كه پر جستم و كم ديدم و در كار است و نيست * در حقيقت نيست جز انسان كه بسيار است و نيست

اى تو همه نزديك به ما ما همه دور * تو خود همه ديده ، ديدهء ما همه كور

در تيرهء مغاك دخمه بينند مرا * ظلمت‌زده‌اى ، تو پاى تا سر همه نور !

( و له ايضا )

من كيستم از خوى بد و كار تباه * خجلت‌زده و زرد رخ و نامه سياه ؟

كيهان پريشانى و گردون دريغ * صحراى پشيمانى و درياى گناه

( و له ايضا )

يا رب سگ آستان دل نامم نه * در چنبر تسليم و رضا دامم نه