سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٤١

ناصر خسرو علوى

آنان كه به ناز خو گرفتند * رفتند همه ، يكى بقا نيست

ايشان عزيز مصر بودند * امروز ز نام‌شان به جا نيست

چو بزم خويش خالى ديد ز اغيار * به خود هم شمع و هم پروانه شد دل

براى زاهدان و بهر رندان * گهى مسجد ، گهى ميخانه شد دل

گهى يار و گهى اغيار گرديد * گهى خويش و گهى بيگانه شد دل

گهى در كوه‌ها لعل درخشان [ بدخشان ] * گهى در بحرها دردانه شد دل

به هر محفل حديث اوست مظهر * عجب اندر جهان افسانه شد دل

( و له ايضا )

ملك تجريد گرفتيم به يك آه سحر * لاجرم خيمه به پهلوى مسيحا زده‌ايم

ترجمهء حالش معلوم خواص و عوام ، از اعداء زحمت‌ها كشيده و شهر به شهر گريخته چنان كه مىگويد :

بر من بيچاره گشت سال و ماه و روز و شب * كارها كردند بس نغز و عجب ، چون بو العجب

گشت بر من روز و شب چندان‌كه گشت از گشت او * موى من مانند روز و روز من مانند شب

( و له ايضا )

با تن خود حساب خويش بكن * گر مقرى به روز حشر و حساب

به حرام و خطا چو نادانان * مفروش اى پسر حلال و صواب