سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٨

مشتاق اصفهانى

آن كيست بر اين حال ، كه بودست و كه باشد * جز شير خداوند جهان حيدر كرار ؟

صورت‌پذير جمله ذواتى ، چه نادرى * نقش نگين جمله جهانى ، چه جوهرى

بهر چه لاف معجز موسى نمىزنى * كز جيب خويشتن يد بيضا درآورى ؟

ايام بقا چو باد نوروز گذشت * روز و شب ما به محنت و سوز گذشت

تا چشم نهاديم به هم ، صبح دميد * تا چشم گشاديم ز هم ، روز گذشت

گويم كه به عالمم تمنايى نيست * گويم كه مرا هم ز تو پروايى نيست

زان ساكن كربلا شدستى كامروز * در مقبرهء يزيد حلوايى نيست

چون حاصل عمر ما فريب است و دم است * بيدار مكن گرت به هر دم ستم است

مغرور مشو كه اصل و فرع من و تو * اندر دو سرا يكى نسيم است و دم است

فغان از دست شد آزادى ما * به غم‌ها شد مبدل شادى ما

پى تعمير خود ويران نمودند * مهان كم‌خرد آبادى ما

( مناسب مقام است )

آنان كه باشد فرض‌شان * غمگين دلان شادان كنند

درد دل ما بىكسان * از لطف خود درمان كنند