سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٦

كاظم ، ظاهرا تبريزى است

در تيرگى زلف كشيدم رخش از مهر * گفتى كه مهى را به شب تار كشيدم

انديشه نمودم كه كشم ابروى آن شوخ * انديشه چه كج بود كمان‌وار كشيدم

بر خامه‌ام از تير فلك بانگ زه آمد * زان سخت كمانى كه به دشوار كشيدم

سحر قلمم بين كه كشيديم دو چشمش * گفتى به فنون نقش دو سحار كشيدم

نوك مژه‌اش را به يكى خامهء دلدوز * خون‌ريزتر از خنجر خون‌خوار كشيدم

آشوب قيامت همه شد در نظرم راست * چون قامت آن دلبر عيار كشيدم

ز اجزاى وجودم هر يكى درد دگر دارد * طبيب دردمند از من كدامين درد بردارد ؟

دلا امروز كارى كن كه فريادت رسد فردا * چه باشى طالب دنيا كز آن غالب شود رسوا

ببايد رفتنت ناگه ، چه سلطان و چه دربانى * ببايد مردنت ناچار ، گر نادانى ار دانا !

گر مرد رهى ، رفيق ره بايد داشت * خود را نگه از هزار چه بايد داشت

در خانهء دوستان چو محرم گشتى * دست و دل و ديده را نگه بايد داشت !

( و له ايضا )

با قوت پيل ، مور مىبايد بود * با ملك دو كون ، عور بايد بود !

اين مرغ دل كه در قفس سينهء من است * آخر مرا به خانهء صياد مىبرد