سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٨

عبد الله كاشغرى

گر دل نهم به عفو ، كدامين وسيله‌ام * ور تن دهم به خشم ، كدامم توان و تاب ؟

( و له ايضا )

پروانه صفت ، چشم بر او دوخته بودم * ناگاه خبردار شدم ، سوخته بودم

ور ندارى در پناهم ، داردم آن كس كه داشت * مر محمد را ، به غار اندر ، پناه عنكبوت

بيهوده به حرف لب گشودن ، چه ضرور ؟ * تيغ همه بر خود آزمودن ، چه ضرور ؟

دانا محتاج نيست نادان منكر * پس مصدر فعل لغو بودن ، چه ضرور ؟

( و له ايضا )

تا چند كسى دست دعا بردارد * كين ظالم از اين مهلكه پا بردارد

بنشسته چنان قوى كه برداشتنش * كار دگرى نيست ، خدا بردارد

شادم ز طعن خلق كه مرغان عشق را * شاخى كه سنگ مىرسدش آشيان كنند

چه رشك مىبرد اى دل به كشتگان غمش ؟ * تو هم به مقصد خود مىرسى ، شتاب مكن !

در مقامى كه عقل و ايمان است * مردنش به كه زاد او آن است