سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٧

عاشق ، اسمش محمد اصفهانى

گر تو را هست در اين عشوه ، سر يك رنگى * دين و دانش به يكى جرعه چو عصمت به فروش !

تو خامى اين حديثت خوش نيفتد * كه جز در پخته اين آتش نيفتد

( و له ايضا )

در كلاه فقر مىبايد سه ترك * ترك دنيا ، ترك عقبا ، ترك ترك

( و له ايضا )

مرغى بودم پريده از عالم راز * تا بو كه برم خبر ز سفلى به فراز

چون هيچ كسى نيافتم محرم راز * زان در كه درآمدم برون رفتم باز

گروهى چو يك مشت عفريت عريان * به كنجى چو گور يهودان خيبر

سبك سايه [ جامه ] و سنگ فرش و غذا غم * هنر فتنه و فخر شور و شرف شر

چو نسناس ناكس ، چو خنريز خيره * چو يأجوج بىحد ، چو مأجوج بىمر

سواران ولى بر نمد زين جارخ [ سارخ ؟ ] * شجاعان و ليكن به فسق و به ساغر

همه غافل از حكم دين و شريعت * همه بىخبر از خدا و پيمبر

چو ديوان بندى همه پير و برنا * چو غولان وحشى همه ماده و نر

چون غير عدل نيست ، اگر پرده بردرند * بر ما كه هيچ عذر نداريم در جواب