سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٣

طائف محمد على

لب تشنه شد شهيد جگر گوشهء رسول * هر جا كه چشمه‌اى است به عالم ، سراب باد

از نوك نيزه تافت ، سر آفتاب دين * در پردهء كسوف نهان آفتاب باد

هر كس دلش به عترت آل نبى نسوخت * مرغ دلش به آتش حسرت كباب باد

در موقف حساب ، « صباحى » چو پا نهد * جايش به سايهء علم بو تراب باد !

از خلق زمانه پا كشيدن خوشتر * در گوشهء عزلت آرميدن خوشتر

زنهار « ضيا » ! علاج چشمت نكنى * ارضاع زمانه را نديدن خوشتر !

تو را به مهر و وفا اعتبار نتوان كرد * چرا كه عمرى و به روى مدار نتوان كرد !

پا هديه نپوييم ورا ز آن‌كه نشايد * كس مشت خسى تحفه برد باغ ارم را

با دست تهى آمده‌ام ز آن‌كه نزيبد * جز دست تهى تحفه خداوند كرم را

بدى را با بدى پاداش كردن * نه كار مردم آزاده باشد

كسى خارى فكند ار زير پايت * تو دستش گير اگر افتاده باشد

زبان و دل موافق ساز ، هنگام دعا كردن ! * به يك انگشت نتوان عقده‌اى از رشته واكردن