سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦١٩

شاهى ، اسمش ملك

گر ندهد داد خلق ، دادگر خاك * دادگر آسمان بگيرد از او داد

داد تو را داد ، تا كه داد دهى تو * گر ندهى داد ، داد از تو كند داد

گوش به فرياد دادخواه كن امروز * تا كه به فردات مىنگيرد فرياد

داد ده امروز ، تا كه داد دهندت * فردا كآنجا يكى است بنده و آزاد

داد دل از شادى زمانه بگيرد * شاه كه دل‌ها كند به داد همى شاد

اى فلك خانه‌ات خراب شود * جگرت چون دلم كباب شود

ديدم امروز نوشكفته گلى * كه ز عكس رخش گل آب شود

از نزاكت ، حباب پستانش * به نسيم نفس خراب شود

پيش رفتم كه شايد از وصلش * بوسه‌اى چند انتخاب شود

لب پر از خنده كرد با من گفت * به طريقى كه دل كباب شود

آرزوى مكيدنش نكنى * كه به لب نارسيده آب شود

من گذشتم ز مدعا « شوكت » ! * خانهء آرزو خراب شود

شادم كه ز من بر دل كس كارى نيست * كس را ز من و ز كارم آزادى نيست

گر نيك شمارند ، و گر بد گويند * با نيك و بد هيچ كسم كارى نيست

گر برتر از آسمان بود منزل تو * وز كوثر [ هم ] سرشته باشد گل تو

چون مهر على نيست اندر دل تو * مسكين تو و سعىهاى بىحاصل تو

اى دل همه اسباب جهان خواسته گير * باغ طربت سبزهء آراسته گير

و آنگاه بر آن سبزه شبى چون شبنم * بنشسته و بامداد برخاسته گير !