سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦١٥

سعدى

و صرصر هيچ حوادث ، بهار كلامش را مبدل به خريف نساخته . تيمنا و تبركا چند فرد ايراد كردم :

نبايدت كه پريشان بود قواعد ملك * نگاه‌دار دل مردم از پريشانى

چنان كه طايفه‌اى در پناه جاه تواند * تو در پناه دعا و نياز ايشانى

( و له ايضا )

ضرورت است كه آحاد را سرى باشد * و گرنه ملك نگيرد به هيچ‌گونه نظام

به شرط آن‌كه بداند سر اكابر ملك * كه بىوجود رعيت سرىست بىاندام

( و له ايضا )

شنيدم كه بيوه زن دردمند * همى گفت و رخ بر زمين برنهاد

هر آن كو خدايا به هر بيوه‌زن * ترحم نيارد ، زنش بيوه باد !

( و له ايضا )

آن‌كه زيان مىرسد از وى به خلق * فهم ندارد كه زيان مىكند

گله ما را گله از گرگ نيست * اين همه بيداد شبان مىكند

( و له ايضا )

امير ما عسل از دست خلق مىنخورد * كه زهر در قدح انگبين تواند بود

عجب كه در عسل از زهر مىكند پرهيز * حذر نمىكند از تير آه زهرآلود

( و له ايضا )

اى طفل كه عكس رخت از خويش ندانى * هر چند كه بالغ شدى ، آخر نه همانى

شكرانهء زور آورى روز جوانى * آن است كه قدر پدر پير بدانى

( و له ايضا )

خدايا فضل كن كه گنج قناعت * چو بخشيدى و دادى گنج ايمان

گرم روزى نماند يا بميرم * به از نان خوردن از دست لئيمان