سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦١٠

ذبيح ، نامش اسمعيل ، از خراسان

گويند كه صبر كن تو را صبر بر دهد * آرى دهد ، ليك به عمر دگر دهد

من عمر خويشتن به صبورى گذاشتم * عمر دگر ببايد تا صبر بر دهد

عشقى تو طلب كن كه به جايى برسى * در هر قدمى نو به نوايى برسى

( و له ايضا )

خاموشى را بسى خواص است * خاموش ز نيك و بد خلاص است

( و له ايضا )

نبود غير جنونم ز اكتساب فنون * كه الجنون فنون گفت الفنون جنون

در آن زمانه فتادم كه در ميانهء خلق * هنر قلادهء لعن است ، يا هنر ملعون

نه كار بسته به كسب هنر گشوده شود * نه رنگ قير سپيد از عفونت [ عقوبت ؟ ] صابون

از بىخبر [ ان ] خبر چه پرسى * وز گم شدگان اثر چه پرسى ؟

گر نگهدار من آن است كه من مىدانم * شيشه را در بغل سنگ نگه مىدارد

در حقيقت مرد دنيادار كورى بيش نيست * مال و جاهش مايهء عجب و غرورى بيش نيست