سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٩

خسرو

يا رب بگشا گره ز كار من زار * رحمى كه ز خلق عاجزم در همه كار

جز درگه تو كى بودم درگاهى * محروم از اين در مكنم يا غفار !

( و له ايضا )

گر من گنه جمله جهان كردستم * عفو تو اميد است كه گيرد دستم

گفتى كه به روز عجز دستت گيرم * عاجزتر از اين مخواه كه اكنون هستم

( و له ايضا )

الله به فرياد من بىكس رس * لطف و كرمت يار من بىكس بس

هر كى به كسى و حضرتى مىنازد * جز حضرت تو ندارد اين بىكس كس

ماند همان يگانه ، اى عارف خداجو * روزى كه از ميانه خيزد من و تو و تو و او

آخر به جبر وحدت خواهيم شد ز كثرت * يا قطره‌هاى باران يا رود و چشمه و جو

( و له ايضا )

خلاق جهان تويى تويى تو * صورت‌ده جان تويى تويى تو

در خانه و باغ و راغ و كهسار * و اندر يم و كان تويى تويى تو

از كثرت آشكارى خويش * از ديده نهان تويى تو

آن كس كه نيافتيم از وى * ما هيچ نشان تويى تويى تو

خرم به تو زنده است دايم * ذكرش به زبان تويى تويى تو !

چو شكر بندگى گفتن نياريم * سپاس خواجگى را چون گذاريم ؟

( و له ايضا )

بيستون نالهء زارم چو شنيد از جا شد * كرد فرياد كه فرهاد دگر پيدا شد