سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٢

بهاء

زير و زبر اگر شود عالم * اى بدخشى چه غم كه در گذر است

كان جهان همچو شيشهء ساعت * ساعتى زير و ساعتى زبر است

نان و حلوا چيست اين تدريس تو ؟ * كان بود سرمايهء تلبيس تو

بهر اظهار فضيلت معركه * ساختى افتادى اندر تهلكه

تا كه عامى چند سازى رام خود * با صد افسون آورى در دام خود

چند بگشايى بر آنان چشم لاف * چند پيمايى گزاف اندر گزاف ؟

نه فروعت هست ، نه باشد اصول * شرم بادت از خدا و از رسول !

اندرين دنيا چه باشد ؟ غول تو * اين ريايى درس نامعقول تو

درس اگر قربت نباشد زو غرض * ليس تدريسا له بئس المرض

اسب دولت بر فراز عرش تاخت * آن‌كه خود را زين مرض آزاد ساخت

( و له ايضا )

علم نبود غير علم عاشقى * مابقى تلبيس ابليس شقى

بر هستى ما دهر به نيرنگ چميدن * چون شمع كفاف است سرانگشت مكيدن

خواهى كه رسى به كام ، بردار دو گام * يك گام ز دنيا و دگر گام ز كام

نيكو مثلى شنو ز پير بسطام * از دانه طمع ببر كه رستى از دام !

( گويند از بلاد مراغه بوده )

هاى تا سر رشتهء خرد گم نكنى * خود را ز براى نيك و بد گم نكنى

رهرو تويى و راه تويى ، منزل تو * هشدار كه راه و ؟ ؟ چاه خود گم نكنى !