سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٠١

بيانى ، شهاب الدين كرمانى

بر درگه عدل تو ، چه درويش و چه شاه * در خانهء عفو ، تو چه هشيار و چه مست

( و له ايضا )

بد اصل گدا چو خواجه گردد نه نكوست * مغرور شود نداند از دشمن دوست

گر دايرهء كوزه ز گوهر سازند * از كوزه همان برون تراود كه در اوست

اگر دل دل‌برد دلبر كدامى ؟ * وگر دلبر دل و دل را چه نامى ؟

دل و دلبر به هم آميته بينم * ندانم دل كه جز دلبر كدامى !

روح ، بحرىست كه عالم همه غرق‌اند در او * بس عجب دانم اگر جسم كف دريا نيست

ظاهر و باطن ذرات جهان اوست همه * نيست اشيا اگر او عين همه اشيا نيست

گر بود صبر به درمان برساند روزى * حيف و صد حيف كه من صبر ندارم ، چه كنم ؟

( طبعى موزون داشت )

بهرام ! در اين سراچهء پر شر و شور * تا كى به حيات خويش باشى مغرور ؟

كرده است در اين باديه صياد اجل * در هر قدمى هزار بهرام به گور

خانهء دل وطن توست ز جان رنجه مدار * دو سه روزى كه در اين زوايه مهمان باشى !