سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٠

بابا افضل كاشانى

ياد دارى كه وقت آمدنت * همه خندان بدند و تو گريان ؟

همچنان زى كه وقت رفتن تو * همه گريان شوند و تو خندان

اى خواجه ! مقام نيك و بد معلوم است * فانىست جهان ، ملك ابد معلوم است

بيچاره ! تو را غرور همه روز * از بىخردى است يا خرد معلوم است

( و له ايضا )

ديدم كه مرا نيست به مستى هستى * كردم همه صرف مىپرستى هستى

من نيستم آن‌چه بودم اول اى شيخ * گويا تو همان‌طور كه هستى هستى

( و له ايضا )

آن‌ها كه نواى ارغنون مىآرند * بر سبزه شراب لاله‌گون مىآرند

يك يك به نظاره سال ديگر بينى * چون سبزه سر از خاك برون مىآرند

( و له ايضا )

پيمانه چون من دمى به ميخانه گريست * گفت از پى آن مرا كه اين گريه ز چيست

امروز دل من است پيمانهء تو * تا خاك تو فردا گل پيمانهء كيست

بازآ ، بازآ هر آن‌چه هستى بازآ * گر كافر و رند و بت‌پرستى بازآ

اين درگه ما درگه نوميدى نيست * صد بار اگر توبه شكستى بازآ !

( و له ايضا )

اى جملهء خلق را ز بالا وز پست * آورده ز فضل خويش از نيست به هست