سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٩

آذر ، اسمش على خان ، از اهل اصفهان

سوى سگان گرايد اگر بهر قوت را * شيرى كه گور [ و ] غرم نيابد به مرغزار

( و له ايضا )

گر صادقى تو عشوهء اين قرص‌خور مخور * ور مرد رهروى دم از اين زن دگر مزن

دلخواه خود مخواه به جز ذكر ذو الجلال * دلجوى خود مجوى به جز ياد ذو المنن !

اوحد سبزوارى ، تخلص به اسم خود

اوحد سبزوارى ، تخلص به اسم خود

وصل زن هر چند باشد پيش مرد كامجوى * روح راحت را كفيل و عيش عشرت را ضمان

ليك او با شمع صحبت در نمىگيرد از آنك * من سخن از آسمان [ مى ] گويم او از ريسمان

اميدى ، اسمش ارجاسب ، از اهل رى

اميدى ، اسمش ارجاسب ، از اهل رى

دريغا كه در صحن اين كهنه باغ * چه آواز قمرى چه آواى زاغ

چو شد ياوهء ياوه‌گويان بلند * اميدى لب از نكته‌سنجى ببند !

خروس سحر چون برآرد خروش * چرا بلبل مست گردد خموش ؟

آذر ، اسمش على خان ، از اهل اصفهان

آذر ، اسمش على خان ، از اهل اصفهان

خط لوح جبينم خود نوشتى * گل من ، خوب يا بد ، تو سرشتى

گرم خط خطا بينى ز نامه * خطش دركش به دست توست خامه

ز من جرمى كه سر زد اى خداوند * محمد شد غمين ، ابليس خرسند

چو عدلم از عذاب آيد به فرياد * دگر ره آن شود غمگين و اين شاد

روا دارى آيا اى ايزاد پاك * شود دشمن شكفته ، دوست غمناك ؟

( و له ايضا )

محمد كآفريد ايزد تمامش * ز نام خود برون آورد نامش

احد نام خود احمد نام او كرد * به او از وحدت گفت‌وگو كرد

( و له ايضا )

خداوندا درى از خويش بگشا * رهى كان بايدم پيمود بنما !