سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٥١٧

پندنامهء يكى از ادبا كه در خور اين مقال بود

كنون در زمانه ز نوع بشر * نمانده كس از ما سيه روزتر

نظر كن ابر حال همسايگان * همه خوش دل و خرم و شادمان

نشينند با هم فقير و امير * رعيت‌نوازند شاه و وزير

تو نيز اى ملك خلق را شاد دار * ز بند غم از عدل آزاد دار

سر خود به بالين غفلت منه * زمام عدالت تو از كف مده

فرومايگان را ز خود دور كن * به نور خرد ديده پر نور كن

كه اين ديو زادان كج اعتقاد * يكى راست رو نيست ، فرياد و داد

دهى چون به مرد هنرمند كار * رعيت به حكم تو گيرد قرار

چه خوش گفت فردوسى پاك‌بين * كه رحمت به جانش ز جان آفرين

ز بد كيش چشم بهى داشتن * بود خاك در ديده انباشتن

شها بهر حق آخر انصاف ده * بدين كج‌روان يك ره صاف ده

ز كردار اين فرقهء بربرى * ندانم ز دولت چه‌سان بر ، برى

چه گويم كه ناگفتنم بهتر است * كه بس گوش‌ها در پس اين در است

همه كار گردد به گيتى تباه * از آن روز بايد كشيد آه ، آه !

رسد ساعتى بعد غفلت تو را * كه ندهد يكى لمحه مهلت تو را

چو اين‌جا رسيدم ، رسيدم ز در * مهين دوستى ، عارفى باخبر

بگفت از نصيحت كه اى دردمند * چرا مىنويسى تو دستور و پند ؟

تو خود را به گفتار ضايع مكن * پرستى وطن گرچه ، شايع مكن

ز حب وطن مىزنى گر تو دم * به كيفر به تبعيدت آيد رقم

نوشتند و گفتند بس چون تو پند * نيامد يكى اين همه سودمند

گهى حبس و گه طرد گشت از وطن * مكافات ديدى هزاران به تن

برو صبر كن تا جهان دادگر * دهد كار را بلكه رنگ دگر

كز آن رنگ حق آشكارا شود * هر آن كو گنهكار رسوا شود

سخن را در اين نكته دادم ختام * تو گر كار بندى شوى نيك نام

اسباب فرصت‌جويان ، مسئلهء حجت و بهانه‌خواهان ، در عليه امين السلطان ، و