سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٥١٣

پندنامهء يكى از ادبا كه در خور اين مقال بود

پندنامهء يكى از ادبا كه در خور اين مقال بود

پندنامهء يكى از ادبا كه در خور اين مقال بود

( در اين مقام مناسبت ديده نقل از حبل المتين نمود )

دلير آمدى سعديا در سخن * چو تيغت به دست است فتحى بكن

بگو آن‌چه دانى كه حق گفته به * سخن همچو در است و در سفته به

زبان را به پند و به حكمت بشوى * طمع بگسل و هرچه خواهى بگوى

اگر دشمنان معارف ، كمين * چو دزدان كنند از يسار و يمين

چو پويى ره راستين باليقين * نبرند تارت ز حبل المتين

شنيدم كه فرماندهى دادگر * قبا داشتى هر دو رو آستر

يكى گفتش اى خسرو نيك روز * ز ديباى چينى قبايى بدوز

بگفت اين‌قدر ستر آسايش است * وزين بگذرى زيب و آرايش است

نه از بهر آن مىستانم خراج * كه زينت دهم بر خود اين تخت و تاج

اگر چون زنان حلّه بر تن كنم * به مردى چسان دفع دشمن كنم

مرا گرچه صدگونه آز و هواست * و ليكن خزانه نه تنها مراست

خزانه هلا سهم لشكر بود * نه از بهر آذين و زيور بود

سپاهى كه خوشدل نباشد ز شاه * ندارد حدود ولايت نگاه

چو دشمن خر روستايى برد * ملك باج ده يك چرا مىبرد

مخالف خرش برد و سلطان خراج * چه اقبال ماند از آن تخت و تاج

مروت نباشد به افتاده زور * برد مرغكى دانه از پيش مور

رعيت درخت است اگر پرورى * به كام دل ايدون ثمر برخورى