سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٨

قصيدهء وطنيه ، من كلام منير آقا محمد اسمعيل عطا الله اوف تاجر مازندرانى

حق نعمت ناشناس و مردمى بس ناسپاس * كله‌شان بىمغز و دل بىعلم ، مانا اهرمن

سر تهى از عقل و تن همچو جوالى پر ز كاه * فكر غالب در فتن ، انديشه عاجز از فطن

گوش هش كن باز و بشنو از چه مىنالد حزين * اين همايون چشم ايران دخت ، با قلبى حزن

ناله‌هاى دردخيزش سخت سوزاند دلم * مرد را سوزد دل آرى چون بنالد زار زن

زار مىنالد كجا رفت آن يل اسفنديار * چند جهل ارجاسب آسا كرده بر من تاختن ؟

ز اسكناس اشكبوس روس ، طوس از باد حرص * آتش اندر خاك فيروزه زد و آب تژن

خيز از خاك سيه اى پور دستان يك زمان * جوشن مردى بپوش و توسن همت فكن

ديو اسپد پربيانى [ پرنيانى ؟ ] هست و پر جادو و مكر * دست آخر برگشا ، جلد از تن جادو بكن

نالهء اين نازنين در حضرت شه شد قبول * تا مظفر شاه عادل شد شهنشاه زمن

تا سرير جم شرف از اين همايون شاه يافت * شد متاع جهل ، رايج آمدستى علم و فن

طلعت خورشيد دارد با دل شير ژيان * گوئيا خور از كلاهش نقش بسته بر پرن

شاه چون بيخ قوى پى هست ، ايرانش چو بار * شاه چون جان مقدس هست ، ايرانش چو تن

ايضا قصيدهء وطنيه از نامهء مقدسهء حبل المتين

دشمن گرفته دور به دور ديارتان * اى قوم از چه نيست جوى ننگ و عارتان ؟