مجموعة آثار آقا محمد رضا القمشه اى حكيم صهبا ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٨

( 7 - حكيم آية اللّه ميرزا على أكبر مدرّس ( حكمى ) يزدى )

تشنه آب حيات است ( تجلّى ) را دل * جرعه‌اى بخش كه دائم به لب كوى تو بود

اى دل افسرده تا كى در قفس مانى خموش * در گلستان اندرا چون بلبلان با صد خروش

گر چه سرّ عشق نتوان فاش كردن در جهان * مىتوان در پرده گفتن رازها با اهل هوش

پخته گردانيد اين دلهاى خام از تاب عشق * كز فروزان آتش او سنگ مىآيد به جوش

در فنا گر چشم و گوشت رفت هوشت هست پاك * كو به عاريّت دهد از خويشتن چشمى و گوش

جام دل لبريز كن از مى كه ناگه بشنوى * هاتف غيبى كه مىگويد گوارايت بنوش

كى به كوشش وصل يا بى گر نباشد لطف دوست * ليك بشتاب اندرين ره تا توانى و بكوش

پس به چشم يار بينى اين زمان اغيار را * وز درون پرده بينى پرده‌دار پرده پوش

گر مى وحدت ( تجلى ) نوشى از دست حبيب * تا ابد مدهوش مانى و نمىآئى به هوش

ما كه خراباتيان باده پرستيم * مست مى بىخودى ز جام الستيم