كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٥

نشان دوست

اكرام تو بىحد است بر من * انعام تو هست ، بىشمارم

عذر كرم تو چون بخواهم * شكر نعم تو چون گزارم

جُز آنكه بعجز آرم اقرار * در كار تو چاره‌اى ندارم

بگذار اى فيض گفتگو را * با كار كنون فتاده كارم

از گفت نمىرسم به جائى * زين پس با كار ، كار دارم

بايد تا دست مىدهد كار * يكدم نرود ز دست كارم

كارم چه بود فغان و زارى * زاريست زبان اعتذارم

كوتاه كنم سخن وزين پس * در ماتم خويشتن بزارم

نشان دوست

نشان دوست

يك چند بهر طرف دويدم * از دوست بجز نشان نديدم

شورى به سرم فتاد ازين درد * فرياد ز سينه بركشيدم

افغان كز دوست نيست در دست * جُز ، حرف كه گفتم و شنيدم

يا رب پيكى كجاست كز وى * آرد خبرى ، دهد نويدم

كو راهنماى كوى جانان * كز فرقت او بجان رسيدم

كارم ز جنون كشيد « 1 » جائى * كز انس چو وحش مىرميدم

گه ناله ز سينه مىدرودم * گه جامه به خويش مىدريدم

گاهى از شوق « 2 » ياد وصلش * شكّر به خيال مىمزيدم

گاهى لب و دست را به دندان * در حسرت « 3 » وصل مىگزيدم

گاهى ز فراق مىشدم آب * وز روزن ديده « 4 » مىچكيدم

گه ز آتش شوق ، پاى تا سر * چون شعله به خويش مىطپيدم

گاهى از دود آتش دل * تارى به سپهر مىتنيدم

دل گفت مشو ز وصل ، نوميد * كز سر تا پاى من اميدم

با آنكه نشان ندارد آن يار * جائى خالى ازو نديدم

شانى ديدم ، بهر نشانى * كز جا رفتم ، ز خود رميدم

( 1 ) - جنگ : رسيد . ( 2 ) - ذوق . ( 3 ) - از حسرت . ( 4 ) - جنگ : از ديدهء خويش .