كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٣

آرزوى لقا و طلب بقا

هستى كندم بدل به مستى * هشيار كند ز سرّ كارم

از آن خودم كند مجرّد * تا روى نمايد آن يارم

خويشم كه حجاب يار خويشم * خود پردهء روى آن نگارم

بر من از من شد اين گرانى * من طاقت من دگر ندارم

اين من از من اگر برآيد * در راه حبيب ، پَر ، برآرم

خود بار گران دوش خويشم * از هستى خود به زير بارم

خود بند گران پاى خويشم * بىخود به خداى راهوارم

آسان شودم ، ره ار برآرم * در پاى خود آن خليده خارم

بىخود چو شوم ، رهم ازين خار * اين خار به بىخودى برآرم

از خود به ميم خلاص گردان * مگذار به من به غير يارم

آن مى كه روان كند روان را * از من گيرد هر آنچه دارم

آتش بزند بسوزدم پاك * تا جمله شرر شود غبارم

از مى چو خراب و مست گشتم * سلطان نهان و آشكارم

گاهى از غمزه ساغرم ده * از نشئهء آن ببر خمارم

گاه از نگهى كه نيم لحظه * نتواند ديد هوشيارم

گه ز آن ايما كه از حلاوت * در هر آنى برد ز كارم

هان رطل گران سبك به من ده * كز جام الست در خمارم

دارم ز خمار ، خار خارى * مى ده برهان ز خارخارم

آتش درزن بخان بخان‌ومانم * آبى آور به روى كارم

خاك خوديم بباد بر ده * برهان ز وجود مستعارم

مستم گردان ز بادهء وصل * شهدى بده از شهود يارم

بىپرده جمال دوست بنماى * بىطاقت ساز و بىقرارم

در ده قدحى كه برنتابم * بنماى رخى كه تاب نارم

ساقى ، ساقى ، به حرمت عشق * رحمى ، رحمى كه سخت زارم

عجّل عجّل و لا تمهّل * كز دست برفت كار و بارم

يك‌چند زبان كشيدم از خود * بىدوست گذشت روزگارم

محروم از آن شدم ز وصلش * كز عشق نداشت آب كارم

زهد بىعشق بود ننگم * علم بىعشق بود عارم

بر هادى عشق آفرين باد * كو در ره دوست شد دچارم