كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٢

آرزوى لقا و طلب بقا

ار ظاهر و باطنم شد آرام * زور غم عشق كرد زارم

شد صبر ز جان بىقرارى * شد دور شكيب از ديارم

ز آن مايهء بىقرارى من * هان مژدهء شادى بيارم

زين شيفته هم ببر پيامى * حال دل من بگو به يارم

از بهر رسول شو رسولم * وز بهر خدا بساز كارم

آنجا چو رسى بگوى كاى يار * من تاب فراق تو ندارم

شوق تو ربود طاقت از من * عشق تو گرفت اختيارم

رحمى بدل شكسته‌ام كُن * تا چند ز ديده خون ببارم

مردم ز فراق روى خوبت * تا كى دارى در انتظارم

بردار از آن جمال پرده * تا دست ز خويشتن بدارم

بردار نقاب من از آن روى * تا جان به لقاى تو سپارم

بردار حجابم از ميانه * بىمن بنشين تو در كنارم

عمريست كه در هواى زلفت * آشفته و تيره‌روزگارم

ديريست كه در فراق رويت * خونين دل و خسته و نزارم

نى بتوانم به دستت آورد * نى طاقت آنكه پافشارم

آخر چه شود اگر در آن بزم * يك‌بار دهى ، ز لطف بارم

گر از تو برى برد فگارى * سهل است ، چه مىشود نگارم

و اللّه ، باللّه كه مستحقّم * باللّه ، تاللّه كه بىقرارم

يا رخصت آن بده كه تا من * نزد تو وسيله‌اى بيارم

چشم مستت كند اشارت * كورا بر تو شفيع آرم

از ساغر او كشم مى صاف * تا صاف شود دل از غبارم

تا گرد خودى ، ز خود فشانم * كامل شود از صفا عيارم

چون رفت غبار من تو مانى * آنگاه تو باشى اختيارم

چون اذن دهد درين شفاعت * من روى سخن بساقى آرم

از بهر خطاب ساقى چشم * اين مطلع تازه را بيارم

ساقى ز شراب بىخمارم * در ده جامى كه سخت زارم

جامى كه مرا ز من ستاند * آبى آرد به روى كارم

از خويشتنم دهد رهائى * پيوند كند بيار تارم

از ننگ خوديم ، وارهاند * عارى كند از لباس عارم