كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٣

نكوهش ابناى دنيا و ترغيب بعشق و انزوا

نان سنگك به از صفاهان نيست * هيچ جا بنده رفته‌ام تا شام سخن از عشق حق بفرمائيد * بس شنيديم ما حلال و حرام رفت آخوند سر كند حرفى * يا دهد نُقل نَقل و جام كلام جام گلنار در ميان آمد * مزه و نقل و پسته و بادام باز شد گرم حرف مولانا * ميرزا داد دل باستفهام ناگهان شيشه‌اى فتاد بريخت * آب بدبو و خاك آتش‌فام گبه و سوزنى « 1 » و قالى سوخت * شد پريشان ز بوى پشم مشام ( ( هامش : ( 1 ) گبه نوع فرش و سوزنى نوعى پارچه سوزن زده شده . ) ) رنگ از روى ميزبان بپريد * گاه گل‌فام و گاه نيلىفام به زبان گفت هر چه شد سهل است * زير لب ليك مىدهد دشنام فرش از آن بوى گنده چركين شد * خواجه‌تر گشت و خشك گشت غلام مطرب آمد سرود كرد آغاز * خواند شعرى ز دوست داد پيام قوم گفتند هاى و هاى بخوان * دل ما نرم شد ز حسن كلام شيشه‌ها صف زده است با نىها * دور از روى حاضران بدوام هر دم آيد غلامى اندر كف * انبر آتشى به ترس تمام پاىهاى كثيف پر ز عرق * شكر للّه كه نيست راه غلام آتش و دود و كند و شيشه و نى * بسته راه گريز از در و بام و العياذ ار كسى شود محبوس * به چنين جا جهنمى جهنام خواجه را پرتو منّتى است عظيم * كه شدى سرفراز ازين انعام نام تو ناشنيده مىگويد * اكثر او را سراى ماست مقام چون ز مجلس برون شوند اين قوم * كارشان غيبت است يا دشنام نعمت ميزبان و بزمش را * نستانيد جُز به نقص تمام آنش خان ، آنش سفره آن قاشق * آنش ظرف ، آنش آش و آنش طعام سركه بىچاشنى چلو بىدود * شاميش سوخته كبابش خام ديده كس آب غوره بىگل پر * بوده كشمش‌پلاو بىبادام