كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤١

نكوهش ابناى دنيا و ترغيب بعشق و انزوا

از خدا سركشند و مىريزند * بهر نان آبرو به نزد لئام

نيست گوئى درين جهان وسطى * فرقه‌اى سوختند و قومى خام

ديگران گاه اين و گاهى آن * استقامت نشد كسى را رام

جُز وسط نيست سوى حق راهى * سوى آن كس كه مىكند اقدام

بسته بر خويشتن در توفيق * بسته بر يكدگر ره اكرام

كنده از خود لباس تقوى و دين * كرده در بر لباس شهرت و نام

طايفه عارفند و عشاقند * به گمان خود و گمان عوام [ 1 ]

[ 1 ] - ابيات اضافه : نه توان خواست از كسى چيزى * نه توان كرد با كسى انعام گر بخواهى گران شوى به روى * رد كند يا دهد به كُره تمام حرف بخشايشش رود تا مصر * صيت احسان او رود تا شام بر سرت بار منتش من من * بر دلت خار زحمتش به دوام هر كه را بيند او همين گويد * كرده‌ام با فلان بسى انعام شكر الطاف من نمىگويد * كارهاى مرا نكرد تمام صد بلا بر سر تو مىآرد * صد طمع دارد از تو و ان همه خام ور دهى مىشود بر تو مقيم * نكند جُز به درگه تو مقام نرود از بر تو يك ساعت * نشود دور از برت يك گام نشود چشم خواهش او سير * هر چه دارى دهيش گر به تمام ديگرى چون شنيد اين بخشش * لب گشايد به هرزه و دشنام من چنين اوفتاده در سختى * او دهد مال خير را به لآم سيخ بر پهلويش ببايد زد * تا به هوش آيد اين كم از انعام دست بوس طلب سلام طمع * تيغ اكرام و ضربت ابرام دامها گستريده بهر شكار * تا كشندت به حيله‌اى در دام نتوان ميهمان شدن جائى * كه توان ساعتى نشست بكام