كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٩

شكوه سفر ييلاق با اردو

گهى بوقت نزول و گهى زمان رحيل * گهى ميان ره و گه بخواب و گاه به خور

باضطراب بهر سو دوان دوان قومى * در آفتاب تموز از پى گوى پس‌تر

نه راحتى و نه آسايش‌دلى يكدم * نه الفتى دو سه هم‌جنس را به يكديگر

اگر يكى بلب ديگرى زدى انگشت * روان شدى ز دهانش هزار پاره جگر

مشام را نفس اشتران خورده علف * ز بول و روث خر و اسب ديده را منظر

ز كرنا و دهل گاه گوش را حظّى * براى لامسه هم بود حظ ز بَرد و ز حرّ

براى ذائقه هم بود قهوهء سنگين * كه بُرده بود ز تلخى گرو ز حنظل تر

ز آب شيشهء قليون مگو كه فتنه شود * بيا و از دم قليون‌كشان ، بخور بخر

من اوفتاده در آن اجتماع وحشتناك * غريب و بىكس و اندوهناك و خسته جگر

گهى به درد سرم كار و گاه بىخوابى * گهى بخواب پريشان حرفهاى سفر

نه مونسى و نه يارى ، نه آشناى دلى * نه محرمى كه دمى با هم آوريم بسر

نبود هيچ مشخّص ، ز من چه مىخواهند * چه سود بودنم آنجا ، نبودنم چه ضرر

چنان فسرد دلم را ملال آن حركت * كه خون دل ز زبان قلم چكيد بدر

دلم به ناله درآمد كه اى خدا رحمى * نماند تاب درين بندهء ضعيف دگر

بجان رسدم ازين تنگناى پروحشت * كجاست راه مناص و كجاست سمت سفر

ز گفتگوى نفهميدگان ملول شدم * كه لال باد زبانى و گرنه گوشى كر

من آن مقيم بيابان نورد اسرارم * من از كجا و سوارى و حرّ و برد سفر

مرا چه كار به آب و به استر و يخدان * مرا چه كار بفرّاش و شاطر و مهتر

مرا چه كار به بار و شتر ، جوال و رسن * به ساربان و به سركار و نوكر و چاكر

مرا چه كار بصندوق و خيمه و لاچوق * قلندرى دو سرى و آقار اقور سفر

به ميخ و توبره و نعل و نعلبند و كمند * بكاه و جو ، به علفزارهاى كوه و كمر

بهر ديار كه باشم مرا رسد نانى * كه سدّ جوع كند ، نان خورش بود ، بهتر

كجاست نيست در و مسجد خراب كه من * نهم به سايهء ديوار آن به سنگى سر

اگر ملك نبود در حواليم بارى * نباشدم دد و ديو و بهيمه‌اى بر سر

ميسّرم نشود گر رفيق روحانى * خلاص باشم ازين همرهان تن‌پرور

رفيق من نبود جز كتاب و صحبت علم * شنيدن سخن از زنده‌اى سخن‌گستر

رفيق و مونس من رفتگان زنده دلند * كه مانده‌اند سخنهاى نيك در دفتر