كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٢

نكوهش حُبّ رياست و ترغيب به نماز جماعت

بر واعظيت داشته گر حُبّ رياست * از بهر تو در كار بود واعظ ديگر

در وعظ مگو آنچه نه خود مىكنى آن را * يا روى سخن گاه مواعظ به خود آور

عيب است چو خود پاك نباشى ز معايب * با غير بگويى كه ز خود عيب برون بر

بايد دگرى تا به تو گويد كه چنين كن * چون پاك نه اى سرور پاكى به كف آور

آنگاه شوى پاك كه فرقى بنيابى * گر قدوه تو باشى و امام ار كس ديگر

گر پيشنمازى كندت جانب مسجد * پا را ز جماعت بكشى گر نشوى سر

غمناك شوى گر نكنى جاى بمحراب * يا شاد شوى ز آنكه روى بر سر منبر

مىدان به يقين حبّ رياست زده راهت * شو تابع غيرى بود ار او ز تو كمتر

آن پيرويت باعث الفست و محبّت * كان جالب هر خير بود دافع هر شر

مفتاح در خير بود ، الفت ياران * اوقات نماز است كه وا مىشود آن در

مگذار شود فوت نمازى به جماعت * تأليف قلوب است در آن ، جان برادر

بس تير دعا بر هدف آيد ز عزيزان * جمعيّت دلها چو شود نيك ميسّر

فيضى كه به دلهاى جماعت رسد از حق * هرگز نبرد عُشرى از آن واحد خودسر

دلها چو شود جمع ز قومى ، به دعائى * ز افلاك گشايند ملايك همگى در

بر جُنبش كوهى كه ببندند گروهى * همّت ، كندش ، گر بود آن سدّ سكندر

ز آنست فزون اجر نمازى به جماعت * گر روى دل و همّت جمع است به يك در

در صورت اگر قوم كثيرند چو شد جمع * معنيست يكى ، نيست بجز يك تن و يكسر

گر در دل هر يك بود اخلاص عبادت * بر روى همه وا شود از خير ، بسى در

اندازهء اجر است به اندازهء اخلاص * هر چند كه اخلاص فزون ، اجر فزون‌تر

اخلاصِ امام است و ولى اصل درين كار * زيرا كه همه چون جسدند او به مثل سر

اخلاص بود شرط امامت كه دهد فيض * گر نزد تو باشد خبرى ز آن به من آور

تا من به غلاميت دهم خطّ و به مسجد * فيضى برم از اجر ستادن به پى سر

ليكن چو بود پيشنمازى دگر آنجا * دانم كه نه‌اى مخلص ، اى جان برادر

جائى كه نمازى به جماعت شود آنجا * شرمت نشود كردن جمعيت ديگر

در مسجد واحد دو امامت به يكى وقت * دل را كند از وحشت تفريق مكدّر

چون باعث تشويش شود مقتديان را * وحدت بود از جمع چنين خر گله بهتر