كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٩

قصيده به تازى « شكر نعمت و طلب مغفرت »

نيستم غافل دمى از هيچ كس در هيچ وقت * عالم‌السرّم نباشد نزد من ، جهر و خفا

بارالها فيض را از بخش خود فيضى بده * تا بكى باشد خجل از گفتن اندرزها

گر ندارد نيكى ، او را به پيغمبر ببخش * در دلش چون هست مهر اهل بيت مصطفى

تا چند و چند ، رنجه كنى پاى در ركاب * تا چند و چند رخت نهى بر پس دواب

عمر عزيز صرف حضور و حضر توان * دل مىدهد بشيب كنى در سفر شباب

بيم حرامى و چپر « 1 » و دزد و راهزن * شبگير و دورى ره و واماندن دواب

تحصيل آب و نان و جو و كه ، گه نزول * بدخوئى ملازم و سرما و آفتاب

خاطر چگونه جمع توان داشت با خدا * با اين همه مكاره و تشويش و اضطراب

چون با كتاب روى برو مىتوان نشست * بر پشت خر ، چرا بنهد عاقلى كتاب

آن آب زندگى كه سفر بهر آن كنى * در جوى تُست ، ياوه مگرد از پى سراب

حق حاضر است و حافظ و ناصر بهر ديار * روزى رسان خلق به معموره و خراب

از حق بود بلاد و عباد و منال و مال * قسمت به عدل كرده به اندازه و حساب

هرجا كه دين تو به سلامت بود در آن * مشغول بندگى شو و از عمر كام‌ياب

هرجا كه هست آنچه ضروريست مر ترا * آنجا مقيم باش وز مقصود رو متاب

بيچاره فيض را چو ندادند اختيار * ناچار عمر را گذرانيد با دواب

الهى نفوس اليك اهتدت * و اخرى با هواء سوء ردت

و قوم بها دلّهم اقتدوا * و اخرى بابليسها اقتدت

( 1 ) - چپر : خانه‌اى كه با چوب سازند و چبير به معنى سپاه و جمعيت : برهان قاطع .