كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٢

وصف قريه قمصر از قراى كاشان مثنوى

يك گل آنجا كسى كه بيند * ز آن گل ، صد گل ، بديده چيند

از ميوهء آن كسى كه نوشد * صد شهر به ميوه مىفروشد

الگش ز لطافت است شاداب * انگور ز نازكيست چون آب

هر يك با لطف و با نزاكت * دارد از حد فزون حلاوت

انگور آنجا بود به از قند * افزون باشد فنونش از چند

شيرازى و صد هزار ، شيراز * يك‌دانه و بايعش كند ناز

سيبى ز آنجا و صد صفاهان * نزد عقلاست بىشك ارزان

مجموع نطنز و يك مرودش * ديدم كه چشنده مىفزودش

آلوش ارزد به صد بُخارا * كبكش ارزد به صد حُبارا

از ميوه ، مگوى با مخالف * مَن لَمْ يَذق است ليس يعرف

نامى است ز ميوه‌هاى هرجا * در وصف نيايد آن مسمّا

بگذار حديث ميوه ، بگذر * تازان نشوند خلق مخبر

گردد ز افيون‌پرست ، پُرده * لب نگشائى بدان بود به

نى گرد بود نه خاك آنجا * شسته است درخت و تاك آنجا

باران بارد ، نمىشود گل * وز بستن ابر ، واشود دل

يك آيت امتياز آنجا * كان نيست پسند اهل دنيا

با اين همه خوبى كه دارد * اين طايفه را نمىگوارد

نيك است براى صاحب دل * آن ديده‌ورانِ راه و منزل

آن راه سپار با اقامت * خود را داده به حق تمامت

ما را اين حال بود ، چندى * آسايش بال بود ، چندى

دل خورد ز گندمش چو آدم * افتاد از آن بهشت در غم

افتاد به غير جنس ، كارش * لنگيد خر و بماند بارش

حسرت ده خاطر است حالا * ياد آنجا و وضع آنجا

بر ياد معاشران و ياران * از ديه كنم سرشك باران

آن يارى يار ، ياد را ، ياد * و آن صحبت بىغبار را ياد

فيضيّه و مثنوى و باران * جمعيت جمع سازگاران

آن سايهء كوه و آخر روز * آن شادى و ساز و آن غم و سوز

جمعيت در نماز ياران * افتادگى و نياز ياران

بر خاك‌نشينى عزيزان * آن جمع ز خود به حق گريزان