كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢١

وصف قريه قمصر از قراى كاشان مثنوى

هان بيرون آ چو مغز از پوست * من گفتم و تو شنيدى اى دوست

از سر تا پاى گوش بادت * اين آب زلال نوش بادت

قمصر چه بود بهشت دنيا * نى غم نه كدورت است آنجا

آنجاست كه خلوت است ممكن * آسايش و سلوت است ممكن

آنجاست كه فيض حق فزونست * دل نيز فراخ چون برونست

دل را به خدا دهد نسيمش * در پرده جلا دهد نسيمش

آنجا نفسى چو مىبرآيد * صد قافله جان بدل در آيد

هر دم فيضى ز مخزن آيد * جان تازه‌به‌تازه در تن آيد

دلها همه روشن است چون شمع * خاطر ز ورود واردان جمع

دل از نفسى شود چو صحرا * وز گوهر فيض سينه ، دريا

دل گرچه به سنگلاخ گردد * صحرا ، صحرا فراخ گردد

از دامن كوه آن چه گويم * وز كوه و شكوه آن چه گويم

كوهش همه طور و دشت ، ايمن * از نور تجلّى است روشن

از لطف هواش گر زنم دم * اندوه برون رود ز عالم

بيمار قدم نهد در آن ده * در دم شود از هواى آن به

آبش حاجت به يخ ندارد * گر غصّه خورى كه مىگوارد

نان را حاجت نان‌خورش نيست * تن را حاجت به پرورش نيست

در آب مزاج زنجبيل است * گوئى از عين سلسبيل است

يك جرعه ز آبش ار بنوشى * صد بحر به جرعه‌اى ، فروشى

گر دست نهى در آب يكدم * دل پاك شود ز لوث هر غم

گر پاى نهى بجدول آب * راحت رسدت به سينه ، درياب

آبش بر سنگِ صاف غلطان * نى گِل در وى ، نه در ته آن

بر قُلّه كوهش ، ار برآئى * ابواب فرح ، به رُخ ، گشائى

از گلشن و باغ آن چه پُرسى * وز سبزه و راغ آن چه پُرسى

هر گل كه تو ديده‌اى ، به گلزار * نزد گل قمصر است آن خار