كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٥

نفس دوّم

گويى كه بگير آتش اين را * گويم كه به لا إله الّا

كاين حرف هميشه گفته‌ام من * دُرّ توحيد سفته‌ام من

چون مىسوزى تو اين زبان را ؟ * كو گفت هزار بار آن را

آتش به حواليش نپويد * آن كاشهد لا إله گويد

ما را به تو اعتقاد اينست * اين ظنّ حسن مرا يقينست

يا رب تو به ظنّ خود رسانم * از درگه خويشتن مرانم

ز احوال قيامتم امان ده * جايم به بهشت جاودان ده

نفس دوّم

نفس دوّم

تا چند چنين فسرده باشم * در قبر بدن چو مرده باشم

چند آتش بىغمى فروزم * وز خامى كار خويش سوزم

نه بندگئى نه درد دينى * نه ذرّهء معرفت يقينى

در ظلمت تن چراغ جان مرد * در قالب سرّ قلب افسرد

نه درد دلى ، نه سوز جانى * نه گريه ، نه نوحه ، نه فغانى

نى اشكى سرخ و روى زردى * نى سينهء گرم و آه سردى

گوئى كه به بندگان نمانم * يا هيچ به زندگان نمانم

يا رب جان را تو گرم گردان * سنگ دل را تو نرم گردان

در سينه‌ام آتشى برافروز * ز آن آتش كن شب مرا روز

آتش چه بود ، محبّت تو * آن شعلهء شوق خدمت تو

عشق تو دل مرا دهد سوز * مهر تو شب مرا كند روز

عشقى خواهم كه برنتابم * گم گردم و خويش را نيابم

عشق و عرفان بهم برآميز * فيضى را جام بر دلم ريز

مستم گردان ز بادهء خود * بنماى رهى به جادهء خود

ز آن باده كز آن كشند اخيار * در مقعد صدق نزد جبّار

ز آن باده كه آن چنان كند مست * كز خود فانى و خود شوم هست

ز آن جام طهور بر دلم ريز * دل را به محبّتت بياميز

جامى دگرم بده كه زارم * و از جام الست در خمارم

دارم ز خمار خار خارى * سرگشتگيئى و حال زارى

آتش درزن به خارخارم * آبى آور به روى كارم

خاك خوديم بباد برده * وز نحل تمنيم نموده