كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٢

نامهء ديگر ملا محسن عرفان بفيض مكتوبى كه به آخوندى مستغنى الالقابى مولانا محمد محسن نوشته شد .

به قصد مدح شه چون بستم آئين * ز فيضم گشت ملهم اين مضامين

كه اى خاك در تو تاج عالم * تيمّم گاه روى نوح و آدم

به آدم سجده زان كردند افلاك * كه در سر سجده‌ها بودش برين خاك

برين در سجده زان‌رو سرنوشت است * كه خاكش بهتر از خاك « 1 » بهشت است

سر ما و سجود آستانت * رخ ما و كف پاى سگانت

جهان را بر درت روى نيازست * كزين درگه ، در فردوس بازست

چو با نور زمين يك شد ترا نور * از آنجا شد عيان ، نور على نور

ز روح او ترا روحست در تن * دو منزل گشته از يك شمع ، روشن

ترا تا جلوه‌گه ، باغ نجف شد * سراپا كعبه يك داغ نجف شد

جهان ، زان كعبه را قبله نموده * كه او روزى ترا گهوار بوده

به درگاهت كه جاى راستانست * سرم چون سجده خاك آستانست

به خاك درگهت ز اشك دمادم * به طوفان مىدهم عصيان عالم

برين درگه كسى كو اشك‌بارست * دگر بارش به نوميدى چه كارست

در صفّه مسجد كوفه سروده :

چو گامى از نجف بيرون نهادم * نظر بر مسجد كوفه گشادم

چه مسجد ( ؟ ) عالم فيض الهى * ز سقف و آستان تا ماه و ماهى

نمودى از مجرّه چرخ ، دربان * به مردم شاهراه باب شعبان

عيان در هر شبستان از ستونش * خيابان در خيابان بىستونش

چون صحن او مقام مرتضى شد * زمينش سجده‌گاه انبيا شد

چو فارغ گشتم از طوف مقامات * نهادم رو بر آن درگاه حاجات

كه يا رب مطلبى دارم ، روا كن * سرم را خاكسار كربلا كن

به ياد كربلا زان آستانه * زهر ديده فراتى شد روانه

( 1 ) - در متن ( خون ) كه ظاهرا سهو القلم شاعر است و ممكن است ( جوى ) باشد .