كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٤

نامهء منظوم مير محمد طباطبائى متخلّص به خير به ملا محسن فيض قدّس سرّه

غنچهء دل نشكفتم چو توئى باغ و بهارم * راحت جان چو تونى هيچ براحت نفزودم

عيد نوروز بسى بر من غمگين گذرد ليك * چه طرب بىتو ز عيدم چه نوابى تو ، ز عودم

نقد اشكى به دلم بود كه در پاى تو ريزم * غمت از ديده به‌يك‌بار فروريخت نقودم

سزد ار زار بنالم كه مرا جمله تو بودى * رسد ار باك ندارى كه منت هيچ نبودم

باورم دار كه بىشاهد وصل تو شهيدم * آه سرد و رخ زرد و دل پُردرد ، شهودم

كرده در من اثر كاهى با ذكر تو از بس * در صبورى ز تو كاهيدم و در شوق ، فزودم

بىتو اى قبلهء جانم نكنم عقد نمازى * كه ز خوناب جگر گل نشود جاى سجودم

در نمازى كه تو آرايش محراب نباشى * نه قيام است قيامم نه قعود است قعودم

روضهء خلد برين هم نشود منزل همّت * رو دهد گر بسعيد « 1 » درت اين بار ، سعودم

تا قيامت نبُرد تيغ قدر حبل « 2 » وريدم * گر در آن منزل پرفيض قضا داد ورودم

( 1 ) - عينا از خط كاتب نقل شده ليكن ( صعيد ) به معنى تراب و خاك مطلقا با ( صاد ) است كه منظور شاعر بوده است . ( 2 ) - اشاره به آيه ( نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ) قرآن كريم