كليات فيض كاشانى ( كليات ملا محمد محسن فيض كاشانى ) ( ديوان فيض كاشانى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٢

ملّا عبد اللّه كاشى قدّس سرّه

كى « انس » گيردم دل شيدا بروح قدس * تا ديده‌ام در آينهء حق‌نماى فيض

خوش مانده‌ايم دور ، ز فيض لقاى فيض * ما را مگر بفيض رساند خداى فيض

سرزندگى مرا چو حباب از محيط اوست * يا رب تهى مباد دلم از هواى فيض

نبود عجب اگر دو جهان بر مراد اوست * چون مدّعا دوست بود مدّعاى فيض

سهل است اگر ز عالم صورت گذشته است * شاهى است در ولايت معنا گداى فيض

گر پردهء سحاب شود بحر را محيط * . . . فيض مىنشود از رواى فيض

از تيغ مستقيم كجى سر نمىزند * روشن ز نور شرع مبين است راى فيض

از خويش وحشت است دلم را چه جاى خلق * با ديگران چه انس كند آشناى فيض

جنگ مورخ 1093

مىرسد از دوست هر دم لطف بىاندازه‌اى * هر نفسى مىبخشد او جان را حيات تازه‌اى

مىكند سيلاب قهرش هر زمان ويران مرا * باز مىريزد درين ويرانه رنگ تازه‌اى

عاشق و رند و خراباتى و مست و سرخوشيم * نيستم دربند اسم و رسمى و آوازه‌اى

اين ره خوابيده طى از خاكسارى مىشود * نيست سالك را به از افتادگى جمازه‌اى

گرچه دست شوقم از دامن وصلش كوتهست * مىكشم از دور بر ياد قدش خميازه‌اى

دل به زلف يار بستم شاد گشتم تا ابد * نيست اين اوراق را ديگر غم شيرازه‌اى

سرخ‌روئى ( حمد ) را از سيلى اخوان بس است * حسن يوسف را نباشد احتياج غازه‌اى

جنگ مورّخ 1093

مهر و مه حلقه به گوش در يكتائى توست * نه فلك صفحه‌اى از دفتر يكتائى توست

كوه و صحرا و بر و بحر ز تو درجوشند * سبزى اين چمن از انجمن‌آرائى توست