نصوص الخصوص فى ترجمة الفصوص ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

( فص سوم ) فص حكمة سبوحية فى كلمة نوحية

عبارت از او است ] مىگويد كه : اين اصنام برساخته و اين آلههء ناشناخته شفيعان ما باشند نزد اللّه ؛ و وسايط موصوله‌اند ما را به قربت اللّه ؛ پس عبادت ما اين خردان را جهت رسانيدن ما است به آن حضرت بزرگ .

و عالم اعلى و عارف مولى مىگويد : إله يكى است . نام اعظم او اللّه است .

و او را ديگر اسماء حسنى است . و جميع عالم و مكوّنات ، مجلى و مظهر آن اسماء است . شما منقاد شويد ؛ و گردن نهيد ؛ و او را بپرستيد . و آن ذات واحد احد را عبادت كنيد ؛ در هر مظهر كه ظهور كند ؛ نه آنكه هر مظهرى را الهى دانيد ؛ تا تعدّد لازم آيد ؛ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ . چنان كه فرمود : و الهكم إِلهٌ واحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا .

« وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ » « 160 » الّذين خبث نار طبيعتهم ، فقالوا إلها و لم يقولوا طبيعة ، « وَ قَدْ أَضَلُّوا كَثِيراً » « 161 » - اى حيّروهم فى تعداد الواحد بالوجوه و النسب - .

« مخبتين » جمع مخبت - اسم فاعل از اخبت يخبت اخباتا ، فهو مخبت .

و « إخبات » تواضع است و فروتنى كردن . و « خبت » فعل ماضى است مشتق از « الخبو فرد مردن آتش » ؛ و فاعل وى « نار » كه مؤنّث سماعى است .

شيخ - قدّس سرّه - چون اوّل آيت از پيشتر آورده بود كه : عالم عارف اعلى مىگويد كه : أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ « 162 » . تمام آيت نيز فرمود كه : بشّر المخبتين . و تفسير آن ، به اين كرد كه : هم الّذين خبت نار طبيعتهم ؛ يعنى : اى محمّد بشارت ده آن طايفه را از شكستگان رياضت ، و فروتنان مجاهدت ، كه :

نائرهء نار طبيعت منطفى گشته ، و قوّهء نفسانيّه و حيوانيّهء او مختفى شده ، كه :

( 160 ) - ق ( س 22 - 34 ) بشر . ( 161 ) - ق ( س 71 - 24 ) و قد . ( 162 ) - ق ( س 41 - 6 ) انما .