نصوص الخصوص فى ترجمة الفصوص ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٢

( فص سوم ) فص حكمة سبوحية فى كلمة نوحية

نحشر المتّقين الى الرّحمن و فدا « 135 » - يعنى : حذركنندگان و پرهيزكاران و ترسندگان از امور مقيّده [ كه سبب حجاب ايشان است - از ادراك نور اسم جامع ] برانگيزانيم به اسم جامع رحمانى .

و حرف غايت كه آن « الى » است ، مقرون گردانيد به اسم الرّحمن . تا ما بدانيم كه : الرّحمن همچون اللّه شامل جميع اسماء است ؛ و همهء اسماء در تحت حيطهء او است . چنان كه فرمود : قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى « 136 » . و دعوت از اسماء جزئيّات به كلّيّات به « اسم شامل جامع ذو احاطة » .

تو چنين دان كه : از اسم المضلّ به الهادى ؛ و از خافض به رافع ؛ و از ضارّ به نافع ؛ و از منتقم به رحيم ؛ و از رحيم به رحمن ؛ و از رحمن اگر گوئى به اللّه ، هم شايد ، دعوت مىرود .

پس بشناسانيد ما را كه : عالم - كه اسماء اللّه است - جمله در تحت حيطهء اسم جامع‌اند - كه آن الرّحمن است - و آن اسم جامع واجب گردانيد بر اهل عالم كه : بر حذر باشند و پرهيزگار ؛ و بر عبادت يك اسم از اسماء مقيم نباشند ؛ تا عبوديّت حق به جميع اسماء كرده باشند ، و آنگاه بر ايشان صادق باشد كه :

عابد اللّه‌اند ؛ أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ « 137 » .

و در اين بحث بسطى بايد كرد ؛ تا مقصود مفهوم گردد ؛ بدان كه :

خوانندگان خلق به راه حق ، دو گروه‌اند :

گروهى به امر حق ، خلق را به حق دعوت مىكنند ، و قصد ايشان در اين دعوت جز امتثال امر آمر حقيقى نيست ؛ كه آن « حقّ » است . و هيچ به آن

( 135 ) - رك : حاشيهء 134 . ( 136 ) - ق ( س 17 - 110 ) قل . ( 137 ) - ق ( س 12 - 39 ) ارباب .