مولانا جلال الدين ( زندگانى ، فلسفه ، آثار وگزيده اى از آنها ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٣

از ديوان كبير :

" چو غلام آفتابم هم از آفتاب گويم * نه شبم نه شب‌پرستم كه حديث خواب گويم

چو رسول آفتابم به طريق ترجمانى * پنهان ازو بپرسم ، به شما جواب گويم

به قدم چو آفتابم ، به خرابها بتابم * بگريزم از عمارت ، سخن خراب گويم

به سر درخت مانم كه ز اصل دور گشتم * به ميانهء قشورم ، همه از لباب گويم

من اگرچه سيب شيبم ز درخت بس بلندم * من اگر خراب و مستم ، سخن صواب گويم

چو دلم ز خاك كويش بكشيده است بويش * خجلم ز خاك كويش كه حديث آب گويم

بگشا نقاب از رخ كه رخ توست فرخ * تو روا مبين كه با تو ز پس نقاب گويم

چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن * تو چو لطف شيشه گيرى ، قدح و شراب گويم

ز جبين زعفرانى كروفر لاله گويم * به دو چشم ناودانى ، صفت سحاب گويم

چو ز آفتاب زادم به خدا كه كيقبادم * نه به شب طلوع سازم ، نه ز ماهتاب گويم

اگرم حسود پرسد دل من ز شكر ترسد * به شكايت اندر آيم غم اضطراب گويم

بر رافضى چگونه ز بنى قحافه لافم * بر خارجى چگونه غم بو تراب گويم ؟

چو رباب ازو بنالد چو كمانچه رو درافتم * چو خطيب خطبه خواند ، من از آن خطاب گويم