مولانا جلال الدين ( زندگانى ، فلسفه ، آثار وگزيده اى از آنها ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٢

از ديوان كبير :

مردار جانى مىشود ، پيرى جوانى مىشود * مس زر كانى مىشود ، در شهر ما نعم البدل

شهرى پر از عيش و فرح ، بر دست هر مستى قدح * اين سوى نوش ، آن سوى صح ، اين جوى شير و آن عسل

در شهر يك سلطان بود ، وين شهر پرسلطان عجب * بر چرخ يك ماهست بس ، وين چرخ پرماه و زحل

رورو طبيبان را بگو كه " آنجا شما را كار نيست " * كآنجا نباشد علتى وانجا نبيند كس خلل

نى قاضيى ، نى شحنه‌اى ، نى مير شهر و محتسب * بر آب دريا كى رود ، دعوى و خصمى و جدل ؟ " « 1 »

* *

" مرا عاشق چنان بايد كه هربارى كه برخيزد * قيامتهاى پرآتش ز هر سويى برانگيزد

دلى خواهيم چون دوزخ كه دوزخ را فروسوزد * دو صد دريا بشوراند ، ز موج بحر نگريزد

فلكها را چو منديلى به دست خويش درپيچد * چراغ لايزالى را چو قنديلى درآويزد

چو شيرى سوى جنگ آيد ، دل او چون نهنگ آيد * بجز خود هيچ نگذارد و با خود نيز بستيزد

چو هفتصد پردهء دل را بنور خود بدراند * ز عرشش اين ندا آيد ، بنا مىزد بنا مىزد

چو او از هفتمين دريا به كوه قاف رو آرد * از آن دريا چه گوهرها كنار خاك در ريزد " « 2 »

( 1 ) كليات شمس ، ج 3 ، ص 146 ( 2 ) كليات شمس ، ج 2 ، ص 29