مولانا جلال الدين ( زندگانى ، فلسفه ، آثار وگزيده اى از آنها ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٥١

از ديوان كبير :

" ما در جهان موافقت كس نمىكنيم * ما خانه زير گنبد اطلس نمىكنيم

مخمور و مست و تشنه و بسيارخواره‌ايم * بس كرده‌اند جمله و ما بس نمىكنيم

اين موج رحمت است و عدو چون كف و خس است * ما ترك موج دل پى هر خس نمىكنيم

ما قصر و چارطاق برين عرصهء فنا * چون عاد و چون ثمود مقرنس نمىكنيم

جز صدر قصر عشق در آن ساعت خلود * چون نوح و چون خليل مؤسس نمىكنيم

ما را مطار زان سوى قاف است در شكار * ما قصد صيد مرده چو كركس نمىكنيم

ديو سياه غرچه فريب پليد را * بر جاى حور پاك معرس نمىكنيم

ما آن نهاله را كه برو ميوه‌اش جفاست * در تيره خاك حرص مغرس نمىكنيم

از لذتى كه هست نظر را ز قدس او * ما خود نظر به جان مقدس نمىكنيم

خاموش ، نظم و قافيه را ما از اين سپس * از رشك غير جنس مجنس نمىكنيم " « 1 »

* *

" اين بوالعجب كاندر خزان شد آفتاب اندر حمل * خونم به جوش آمد ، كند در جوى تن رقص الجمل

اين رقص موج خون نگر ، صحرا پر از مجنون نگر * وين عشرت بىچون نگر ، ايمن ز شمشير اجل

( 1 ) كليات شمس ج 4 ، ص 51 - 50