چهل مجلس ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

شاعرى شيخ علاء الدوله

وصال يار اندر ملك دل جوى * جمال دوست را عين شفا بين

قدم در بىنوائى نه از آن پس * همه دنيا پر از برگ و نوا بين

اگر خواهى كه گردد مس تو زر * « علاء الدوله » خود را كيميا بين

توانگر شو به علم حال بىقال * ازين پس دائما خود را گدا بين

اوصاف يزدان ( انسان )

هر كه دعوى راه مردان كرد * جان خود را فداى جانان كرد

هر كه را آرزوى وصلش بود * درد نوشيد و ترك درمان كرد

هر كه او راهء صوفيان بگزيد * دل و جان پيششان بقربان كرد

درد عشق از ميان جان برخاست * دل ما را چو داغ هجران كرد

چه دهم شرح ، آنچه هجرانش * با من خستهء پريشان كرد

همه اوصاف خويشتن يزدان * جمع فرمود ، نامش انسان كرد

تخت‌گاهى نهاد در دل او * نفس را بر درش چو دربان كرد

دور باشى نهاد در دستش * نام آن دور باش شيطان كرد

راه ايمان گشود بر همه كس * روى عشاق خود به احسان كرد

ذكر فرمود با خود انسش داد * هر دلى را كه او به سامان كرد

كنج خلوت گزيد و مى نوشيد * هر كه او ره به راه مردان كرد

اى « علا دوله » شكر كن چون حق * كافر نفس را مسلمان كرد

وز بديهاى نفس اماره * سگ نفس ترا پشيمان كرد

باز از لطف بىكران بر تو * كار دشوار عشق آسان كرد

اين عجب نيست شاهباز غمش * اين‌چنين صيدها فراوان كرد

دوستى

صادقى چيست جان فدا كردن * عاشقى چيست خون دل خوردن