چهل مجلس ( فارسى ) — الصفحة ٩١

شاعرى شيخ علاء الدوله

درد نايافت

اندر ره عشق درد نايافت خوش است * در ديدهء عشق گرد نايافت خوش است

هرچند خوش است گرمى يافت و ليك * در نيم‌شب آه سرد نايافت خوش است

عشق جوان

در كوى غمت عشق مرا راه نمود * بر من در صدهزار شادى بگشود

در پيرى من عشق جوان شد گوئى * از عمر هر آنچه كاست در عشق فزود

معجون

من هيچ ندانم كه چه‌ام يا چونم * در مزبلهء بدن چرا مسجونم

دانم كه مركبم ز افراد جهان * زان روى من اينچنين عجب معجونم

مزبلهء كالبد

دلم از دست تن بجان آمد * در هوايش به صد فغان آمد

اين تن خاكسار مظلم را * گفتمش هر چه بر زبان آمد

باز گويم هر آنچه در دلم است * ماجرا چونكه در ميان آمد