چهل مجلس ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

صوفى آباد يا خداداد

بندگى كردى « علاء الدوله » و آزاد شد * شكر حق كن چون ترا در بندگى او داد داد

يا :

صوفيا باد خداداد نه جائيست كه آن * كس تواند كه كند تا به قيامت ويران

آيتى هست خدايش به ظهور آورده است * همه عالم چو تن است اين بيقين همچون جان

هان هان تا نشوى هيچ از اين بقعه ملول * كه بر آن بقعه نظرهاست خدا را پنهان

منزل اهل صفا خوانش و ميدان بيقين * جاى ارباب كمال است و در او زنده‌دلان

پاك‌بازان قوى بازوى باهمت يار * نيست از راهروان هيچ كسى جز ايشان

پيششان هر دو جهان وزن ندارد يك جو * سود اين هر دو سرا هست يقين عين زيان

وصل حق مىطلبند و ز خودى آزادند * بندگى بين كه كنند از دل و جان آزادان

تا جهان هست « علا دوله » جوان باد دلت * باد اين بقعه خورشيد محل آبادان

دشمنان از خوشى باغ صفايش گريان * دوستان پسته‌صفت از ثمراتش خندان

يا :

چشمه‌اى زير زمين پنهان بود * حق بدان چشمه مرا راه نمود

نام اين چشمه خداداد نهاد * نظر رحمت از آن دور مباد

هر شقييى كه در آن طعن زند * ايزدش در دو جهان لعن كند