چهل مجلس ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٢

سرودهء عبد الرفيع حقيقت ( رفيع )

گفت اين دستار شيخ عارفان * خود همان دستار باشد بيگمان

كه من آن را بردم و بفروختم * بهر ياران جامه‌ها اندوختم

شيخ گفتا : اين همان باشد يقين * بردى و بفروختى اى نازنين

بار ديگر يك مريد معتبر * بهر من آورد از شوق نظر

پس مريد معتبر كردى بيان * شرح حال خود ز روى صدق جان

كه شبى درمانده بودم از عمل * نذر كردم بهر شيخ از آن امل

گر به مقصودم رسيدم ، بهر او * هديه‌اى آرم به رغم آن عدو

چون در اين نيّت شدم فائق به جهد * رفتم و گشتم پى اجراى عهد

تا كه در بازار رى ديدم همين * بهر شيخ آوردم از روى يقين

آن مريد خام بس شرمنده شد * با نواى بينوائى بنده شد

* *

اى مريدان لطف حق پاينده است * در جهان انوار آن تابنده است

گر سعادت يا كه ذلّت ميدهد * بيگمان از روى علّت مىدهد

گر كسى مقبول ذات حق شود * نور حق بر جان او ملحق شود

فكر و ذكرش با حقيقت مضمر است * گر به سختى يا به شادى اندر است

تاج اقبالى كه از جانان بود * خود نشان لطف بىپايان بود

آنكه شد شايستهء الطاف دوست * در جهان بيكران پاينده اوست

عزّتى را كز سوى يزدان بود * گر كسى مانع شود نادان بود