چهل مجلس ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

شاعرى شيخ علاء الدوله

بزن مسمار خاموشى تو بر لبها براى حق * كه چون حقت كند گويا ز سر تا پا زبان باشى

رنج جدائى

دلم خون گريد از رنج جدائى * نباشد گريهء خونين ريائى

چو شب شد روز من زان دم كه رفتى * شبم چون روز گردد گر بيائى

نپرسى هرگزم كامروز چونى * نگويى هرگزم كامشب كجائى

من اندر كوى غم افتاده‌ام زار * روا نبود كه غم بر غم فزائى

دلا با من بگو اندر غم او * چنين بيچاره و عاجز چرائى

اگر خواهى وصالش را بيابى * شوى آسوده از رنج جدائى

بكن جهدى چو مردان اندرين ره * كه تا از چاه طبع خود برآئى

جهانى خرم و روشن ببينى * رسى آنگه به حد بىنوائى

بيابى عزت سلطان عالم * برآسائى تو از ذل گدائى

همىدانم كه ما جمله ترائيم * نمىدانم كه تا خود تو كرائى