تغذيه و خوراكى ها در فرهنگ طب الصادق ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤
4 - تكبّر
گفته شد : دشمن نعمت‌هاى الهى كيست يا رسول اللّه ؟ فرمود : آنان كه بر ديگران حسد مىبرند .
امام صادق عليه السّلام درباره‌ى اين بيمارى روحى چنين مىفرمايد :
1 - هرگز حسودان دل‌آسوده نخواهند بود .
2 - حسودان هرگز روى توانگرى و بىنيازى را نخواهند ديد .
3 - حسود هميشه ناراحت و سرگردان و غصه‌دار است .
4 - حسود با آن جان‌گزا كه در سينه دارد پيوسته مريض است .
5 - حسد ايمان آدمى را مىخورد آن‌چنان كه شعله‌هاى آتش توده‌هاى هيزم را مىبلعد .
4 - تكبّر
4 - تكبّر
اين خصلت ، آدمى را از حدود شخصيت و استحقاق وجودى وى خارج مىسازد و او را برمىانگيزاند كه خود را هميشه بزرگ و ديگران را كوچك شمارد .
انسان بدبختى كه به مرض تكبّر دچار است چون خود را در مقامى فوق ديگران مىبيند چنان اسير خويشتن است كه مطلقا در وجود خود نقص و نقيصه‌اى نمىشناسد .
انسان متكبر موجودى فرومايه و كوتاه‌بين و تنگ‌چشم است كه در خود هرچه مىبيند كمال و در ديگران هرچه مىبيند نقص مىبيند . بىآنكه از نقص خود و كمال ديگران آگاه باشد .
آثار و عوارضى كه اين مرض در وجود انسان مىگذارد علاوه بر زشتى خود مرض ( تكبّر ) غرور و ظلم و تجاوز به حقوق ديگران و كينه و حسد و سرپيچى از مقررات و قوانين و فرار از نصيحت و روى تابيدن از هدايت و ارشاد است .
امام صادق عليه السّلام متكبّر را چنين توصيف مىكند :