چهارده رساله ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

مقدّمه چهارده رساله

( استقراء ) 222

( جوهر و عرض ) 223

( جوهر فرد يا جزء لايتجزّى ) 224

فصل دويم ( نهايت محدد و مكان و زمان ) 225 - 227

( معنى حركت ) 227 - 228

( بساطت و تركيب اجسام ) 228 - 229

( تبديل عناصر ) 229 - 233

فصل سوم ( در استبصار نفس ) 233 - 237

فصل چهارم ( در قواى نفس و حواس ظاهر و باطن ) 237 - 242

فصل پنجم ( در ذات واجب الوجود و صفاتش ) 242 - 246

فصل ششم ( در فعل واجب الوجود ) 246 - 249

فصل هفتم ( در غايات و ترتيب وجود ) 249 - 255

فصل هشتم ( در اسباب حوادث خير و شر و قضا و قدر ) 255 - 261

فصل نهم ( در بقاى نفس و سعادت و شقاوت ) 261 - 267

فصل دهم ( در نبوّت و معجزات و كرامات و منامات ) 268 - 272

سيزدهم روضة القلوب 273 - 310

چندين سال پيش در كتابخانه مدرسه سپهسالار در ضمن مجموعه‌اى كتابى ديدم بنام بستان القلوب تأليف ميرسيد شريف گرگانى نسخه‌اى از آن برداشتم و چون در صدد تصحيح آن بر آمدم نسخهء ديگرى ديدم در كتابخانه ملى ملك ( شعبهء آستان قدس رضوى ) به شماره 4196 بنام روضة القلوب تأليف شيخ الرئيس حسين بن سينا و سپس در مجلس نسخهء از اين كتاب ديدم كه بخواجه طوسى انتساب يافته و بعضى با فضل الدين نسبت داده و در برخى از نسخه‌ها مطلقا نامى از مؤلف نيست نهايت شكايت نويسندگان كتاب از كتّاب اين بود كه كاتبان سهونويس نحورا محو ميكنند نفهميده و نسنجيده محرم را مجرم و محرّم را محرم مىنويسند گاه در صورت صنعت تجنيس كوشيده نوشيده را پوشيده نوشته و اغلب بنقّاشى پرداخته چنان كه بنام هنرهاى زيبا راه و رسم زشت