چهارده رساله ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

باب سيوم رافضيان

دوباره به زمين نازل مىشود و از ابو بكر و عمر انتقام ستاند اينان گمان كنند كه رعد صداى على است و برق تازيانه اوست و ازين روى چون صداى رعد بشنوند گويند عليك السلام يا امير المؤمنين « 1 »

فرقت دويم باقريان‌اند اينان ميگويند امامت در امام محمد باقر خاتمت يافت و او نمرده است بلك از انظار غائب است .

فرقت سوم ناموسيان‌اند اينان گويند امامت در جعفر بماند جعفر نمرده و از نظرها پنهان شده اكنون امامت با اوست .

فرقت چهارم عماديان‌اند گويند امام پس از حضرت صادق عليه السّلام حضرت موسى بن جعفر است .

پنجم شمطيان گويند امامت پس از حضرت صادق به فرزندش محمد بن جعفر و اصل شده است .

ششم اسماعيليه اينان گفته‌اند امامت بعد از حضرت صادق عليه السّلام در اسماعيل بن جعفر بود ولى چون اسماعيل در حيات برادرش بمرد امامت به برادر او بازگشت .

هفتم مباركيه‌اند اينان قائل بامامت محمد بن اسماعيل شدند گويند چون اسماعيل بمرد امامت به فرزند او رسيد .

هشتم ممطوريه گويند موسى بن جعفر نمرده بلك غائب شده است و از نظرها پنهان و اينكه آنها را ممطوريه ناميده‌اند از آن جهت كه چون اين گفتار سخيف از آنها نقل گرديد مردم آنان را سگان تر خواندند .

نهم قطعيان‌اند اينان را بدين نام خوانند از آن جهت كه قطع بدعوت ( بموت ) موسى بن جعفر دارند .

دهم واقفيان‌اند اينان بر امامت على بن موسى الرضا توقف كردند و نقل امامت به فرزند او ننمودند !

( 1 ) - اين منقولات خارج از معقولات بطور يقين از مقولات اماميان نيست امانت ترجمت اقتضا مىكند كه اين جانب نقل نمايم و در عين حال از مثل فخر رازى انتظار نميرفت كه بروش بعضى ريش خويش را بمركب بيالايد و صفحات كتاب را آلوده كند .