تاريخ سند ( تاريخ معصومى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

تاليفات مير معصوم

از در بخشندگى و بنده نوازى * مرغ هوا را نصيب ماهئ دريا

قسمت خود مىخورند منعم و درويش * روزئ خود مىخورند پشه و عنقا

حاجت مورى ز علم غيب بداند * در بن چاهى به زير صخرهء صمّا

جانور از نطفه مىكند و شكر از نى * برگ تر از چوب خشك و چشمه ز خارا

شربت نوش آفريد از مگس نحل * نخل بر آور كند ز دانهء خرما

از همگان بى نياز و با همه مشفق * از همه عالم نهان و بر همه پيدا

پرتو راز سرادقات جلالش * از عظمت ما وراى فكرت دانا

خود نه زبان در دهان عارف مدهوش * حمد و ثنا مىكند موى بر اعضا

هر كه نداند سپاس نعمت امروز * حيف خورد بر نصيب رحمت فردا

ما نتوانيم حق حمد تو گفتن * با همه كروبيان عالم بالا

نامى از آنجا كه فهم اوست سخن گفت * ورنه كمالات فهم كى رسد آنجا

و له در نعت پيغمبر صلعم

توحيد كائنات كه تهليل انبياست * بعد از اداى نام خدا نام مصطفاست

يا معشر الخلائق صلّوا على النبي * آن كو غبار مرقد او مروه و صفاست

عطرش دماغ جان جهان تازه مىكند * كو مشك چين كه بوى جبين از خطا نخواست

در گوش هوش اهل محبت رسالتت * از صدق امر فاتّبعونى سخن سراست

گسترده بزم قرب تو در بارگاه قدر * سير تو بر مدارج معراج كبرياست

من كيستم بمدح تو يا چيست نظم من * جائى كه خالقت بصفت صاحب ثناست

كس را ز جن و انس و ملك با وجود فضل * روشن نشد كه حد كمال تو تا كجاست

جان پرور است نظم من امّا بنعت تو * يا مصطفى به غير تو گر دم زنم خطاست

باشد كه بشنوم ز بلالت شبى بخواب * كين نامى از غلام غلامان مصطفاست

در آخر عمرش گفته

باد خزان وزيد و فرو ريخت نو بهار * عمر عزيز رفت و نكرديم هيچ كار