تاريخ سند ( تاريخ معصومى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦
ذكر مجملى از بعضى وقايع كه در اثناى اين عزيمت واقع شد
مير عبد الفتاح ولد مير فاضل خبر فوت برادر شنيده بى طاقت گشت ، و از ميرزا شاه حسن رخصت حاصل نمود . مشار اليه چون نسبت دامادى به مير قاسم كپنك پوش « 1 » داشت ، ميرزا شاه حسن مير قاسم را فرمود كه او هم با جماعة خود برود ، مبادا عبد الفتاح بى جلوى كند . مير عبد الفتاح باتفاق مير قاسم بدانجا رسيده نعش برادر خود را به بهكر فرستاد ، و خود چند گاه توقف نمود و قابو مىجست . روزى بر خيل رحمو دهر سوار شده جمعى كثير از بلوچ و مردم ديگر را بقتل رسانيدند ، و تا حدود مو رسيده كارزارى غريب نمود . بلوچان هزيمت يافتند . عاقبة الامر مردم دهر در ميان انداخته مصالحت نمودند ، و قرار يافت كه از بهتى واهن حد سند مشخص باشد . مير عبد الفتاح در بهتى واهن سكونت (
f
. 107
a
) نموده چند وقت آنجا بود ، و برادر زاده مير محمد قلى را با خود مىداشت ، تا آنكه شبى خبر آوردند كه مواشئ اوباره را بلوچيان تاختند . مير عبد الفتاح از خانه سلاح پوشيده بر آمده پارهء راه رفت « 2 » . چون هوا در نهايت گرمى بود ، حرارت غريب در مزاج او تصرف نمود ، به حدى كه تا به خانه آوردن از دست رفته بود .
و بعد از وقوع اين دو امر در سال نهصد و سى ميرزا شاه حسن داعيهء تسخير ملتان نموده حكم فرمود كه امرا و لشكريان همه به بهكر آمده استعداد دو ساله لشكر بكنند .
ذكر مجملى از بعضى وقايع كه در اثناى اين عزيمت واقع شد
ذكر مجملى از بعضى وقايع كه در اثناى اين عزيمت واقع شد
چون ميرزا شاه حسن تصميم عزيمت ولايت ملتان پيشنهاد همت ساخت ، خواست كه اول خاطر از دغدغهء جمعى از مردم ارغون و تكدر و هزاره كه در ولايت سيوى مع كوچ مانده بودند فارغ سازد . بايلغار با هزار سوار در عرض يك هفته به سيوى رسيده و قلعهء سيوى را مرمت فرموده و به
( 1 ) ح : كيبك ؛ ر س : كنك پوش ( 2 ) م : تاخت